W kolejnym raporcie Think Tanku Trimarium opisujemy zagadnienie bezpieczeństwa energetycznego Szwecji i Finlandii. W ostatnich latach stało się jednym z kluczowych zagadnień debaty strategicznej w Europie Północnej. Inwazja Rosji na Ukrainę w 2022 r. oraz towarzyszące jej zerwanie dotychczasowych powiązań energetycznych z Federacją Rosyjską ujawniły skalę ryzyk związanych z nadmierną koncentracją dostaw surowców energetycznych, nawet w państwach relatywnie niezależnych od importu paliw kopalnych. Szwecja i Finlandia należą do państw o wysokim udziale odnawialnych źródeł energii (OZE) i jądrowej w bilansie energetycznym, jednak gaz ziemny, ropa naftowa i energia elektryczna pozostają istotnymi elementami systemów bezpieczeństwa gospodarczego. W warunkach wojennych bezpieczeństwo energetyczne przestaje być wyłącznie problemem technicznym lub ekonomicznym, a staje się integralną częścią polityki bezpieczeństwa narodowego i obronności. Jednocześnie oba państwa realizują ambitne cele transformacji energetycznej, zakładające neutralność klimatyczną odpowiednio do 2045 r. w Szwecji i 2035 r. w Finlandii. Oznacza to konieczność pogodzenia krótkoterminowych wyzwań związanych z dywersyfikacją dostaw i stabilnością systemów energetycznych z długofalowym przejściem na gospodarkę niskoemisyjną. Kluczową rolę odgrywa tu rynek energii elektrycznej, w tym integracja regionalna w ramach Nord Pool, rozwój morskiej energetyki wiatrowej, energetyki jądrowej oraz infrastruktury sieciowej, która musi sprostać rosnącemu zapotrzebowaniu na energię w sektorach przemysłu, transportu i ogrzewnictwa.
