Kartka z kalendarza. 13 VI 1612 – Maciej II Habsburg cesarzem

Autor: dr Tomasz Sińczak
Podziel się tym wpisem:

W XVII stuleciu koncepcja Cesarstwa w wymiarze uniwersalnym, łączącym różne katolickie monarchie Europy w zasadzie byłą już tylko atrapą. Na kontynencie trwała zacięta rywalizacja mocarstw w której cesarską, w dużej mierze już symboliczną, kartą grali Habsburgowie. Wielka familia umacniała swoje wpływy w krajach dziedzicznych, gdzie z powodzeniem wykorzystywała antagonizmy między protestantami a katolikami.  Koronowany 13 VI 1612 roku na cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego Maciej II Habsburg z początku starał się tonować nastroje, ale bardzo szybko dał sobie spokój z polityką ugody z protestantami i poszedł na zwarcie co miało walny wpływ na dalsze losy kontynentu, nad którym zawisło widmo wojny zwanej przez potomnych trzydziestoletnią. W Polsce jest znany jako uczestnik wolnej elekcji z 1587 roku. 
Pochodzenie 

Maciej II urodził się 24 II 1557 roku. Jego ojcem był cesarz Maksymilian II Habsburg (1564 – 1576), który pomimo liberalnego początku rządów, po pewnym czasie zdecydował się na zaostrzenie kursu wobec protestantów. Działo się to częściowo pod wpływem żony Marii zwanej Hiszpańską, która była negatywnie ustosunkowana do protestantów. Jej ortodoksyjny stosunek do katolicyzmu sprawił, że Maciej szybko nabrał uprzedzeń do innowierców. 

Początek kariery 

Maciej z początku pełnił obowiązki gubernatora Austrii, a później po rodzinnym zjeździe Habsburgów z 1606 roku zajmował się także sprawami Węgier. Dla wielu przedstawicieli rodu Maciej był symbolem rodzinnych cnót. Wraz z postępującą chorobą umysłową Rudolfa II (1576 – 1611) rosła pozycja Macieja i jego wpływy na dworze. Imperium zawdzięczało Maciejowi pokój z Osmanami z którymi Habsburgowie toczyli ciężkie zmagania na Węgrzech. Traktat nie przewidywał cesji terytorialnych na rzecz Cesarstwa spotkał się więc z oporem Rudolfa. Widząc szaleńczy opór brata i mając przyzwolenie ze strony arystokracji państwa Maciej odsunął Rudolfa od tronu, co najpierw zapewniło mu władzę w Austrii, w Czechach i na Węgrzech, a gdy Rudolf zmarł również koronę cesarską… 

Skip to content